Vertel een meisje dat je de hele nacht hebt gegamet en ze zal je afkeurend of, op zijn best, vertwijfeld aankijken. Vertel haar vervolgens dat je old-school games als mario en pac-man hebt gespeeld en enthousiast zal ze vragen of ze de volgende keer mee mag doen. Wat is de aantrekkingskracht van retro gaming en wat heeft de moderne gamer eraan?
Nu alle next-gen consoles de deur uit zijn en ‘HD-gaming’ de toon zet is het vreemd dat er juist nu zoveel aandacht wordt besteed aan retro gaming. Je zou zeggen dat met al die bullshit over blu-ray, Cell-processoren en Wii-motes, het in de spotlight zetten van een decennium-oude Mortal Kombat of Street Fighter game geen voor de hand liggende keuze is. Daar koop je toch geen nieuwe console voor? Toch zijn de Virtual Console (Wii), Xbox Live Arcade (Xbox 360) en Playstation Network (PS3) allen veelgehypte features van betreffende consoles. Het zijn alledrie online winkels, ingebouwd in de interface van de console, waar je tegen betaling de oude meuk op je console kan downloaden.
‘Tegen betaling?’ vraagt de doorgewinterde internetter zich nu af. ‘Kon je niet al die oude NES, Mega Drive en SNES titels niet al jaren geleden gewoon voor gratis op je pc spelen via een emulator?’. Inderdaad, en het feit dat mensen er tegenwoordig weer geld voor neer willen leggen toont aan hoe gewild de toppers van weleer weer zijn geworden. Niet dat de games verkocht worden voor het volle pond; je betaalt tussen de vijf euro en een tientje voor het digitale bestand.
Hoe bijzonder al die gratis games op emulators een paar jaar geleden ook waren, het was altijd al een zeer gebruiksonvriendelijke en anti-nostalgische onderneming. Old-school games horen niet via Windows in een of ander lelijk homebrew programma te worden gesleept. Nee, die speel je nadat je je oude SNES van zolder hebt gehaald, heel hard in de achterkant van de cartridge hebt geblazen en hem in de bovenkant van de console hebt gedouwd. –Klik-, en een avond vol nostalgie kan beginnen. De nieuwe online winkels zijn een soort tussenoplossing. Het is minder oubollig dan zolder-graven en niet zo kil als een Windows-emulator. Het grut geboren in 1990 en later ziet er een enorme catalogus aan onontdekte parels, en de ouwe lullen kunnen bij een weemoedig nostalgische opwelling op gebruiksvriendelijke wijze hun jeugdfavorieten binnenhalen.
Het verklaart maar gedeeltelijk de vele aandacht die nu aan retro-gaming wordt besteed. Wellicht hebben Sony, Microsoft en Nintendo het zelf wel in de hand gespeeld, met al hun hyper-technische kletskoek en door marketingmannetjes bedachte krachttermen. Al het geneuzel over XNA-software en Sixaxis-controllers wekken een ‘vroegah was alles beter’ gevoel op, toen 90% van de nieuwe spellen gewoon platformgames waren met een macho militair in de hoofdrol. Niet dat de graphics dat onderscheid boden: er stond een macho militair op de hoes en dat was dus wat het hoopje pixels moest voorstellen. De besturing bestond uit twee knoppen: springen en schieten. Je rende met je stoere pixelhoop naar rechts tot je de eindbaas tegenkwam, en die versloeg je. The End. Het is het soort simpliciteit waar games tegenwoordig niet meer naar streven en het soort plezier dat eerdergenoemd meisje ook kan begrijpen.
De grote gamesbedrijven willen voor deze simpele, puristische behoeften natuurlijk graag geld vangen en zo is de cirkel rond. Dezelfde bedrijven die hardcore gamers binnenhalen met hun elitaire technopraat maken winst door simpel vermaak te bieden aan hen die hierdoor worden afgeschrokken. De zolderdeur mag dicht blijven; nostalgie is gewoon verkrijgbaar op je nieuwste console. Tegen betaling, dat wel.
Rating: 3 / 5 stars - 1 vote(s).
Featured Member
Virgil (active)
Welcome to gaminglife! presenting the latest gaming news. Create your own profile, join our gaming community and get access to the forum, your own blog! Registrer now!
World of Warcraft
Battlefield 2
Counter-Strike Source
Call of Duty 2
