
Je hebt van die mensen die zo bekend en tof zijn dat ze eigenlijk geen introductie meer nodig hebben. Helaas ben ik niet een van die mensen. Ik ben Jonne, en in het dagelijks leven ben ik student Rechten, en tevens werkzaam als PEGI-tester bij het Nicam. Nou valt er over beide bezigheden van alles te vertellen, maar gezien de site waar je je nu op bevindt (en de leesbaarheid in het algemeen) lijkt het mij beter om mij te beperken tot die tweede activiteit.
Nieuwe games krijgen in Europa door hun developers een leeftijdsrating (PEGI-rating) mee, van 3+ tot 18+. Aan mij de dankbare taak de games van 3+ tot 12+ te testen, om te zien of ze de juiste rating hebben meegekregen. Is op zich geen verkeerd werk voor een gamer (eigenlijk ook niet verkeerd voor non-gamers, maar daar niet van), maar toch is het werk een stuk minder glorieus dan je misschien zou verwachten.
De gametoppers waar je zo graag je tijd mee verdoet zijn er helaas niet de norm. Een baan waar je de hele dag spellen van het kaliber World of Warcraft, Final Fantasy of Metal Gear Solid mag spelen bestaat helaas niet. Het zal je verbazen hoe enorm veel baggergames worden uitgebracht. Jij dacht dat Dead or Alive Xtreme (die game met die tieten op het strand) een triest spel was? Wacht maar tot je vijf minuten een game als Pink Pong (ps2) hebt gespeeld. Deze zeer intellectuele game verplaatst het al zo geniale concept van tieten op het strand naar een andere plaats, een plaats die je meteen met tieten associeert: de ping pong tafel. Nu zeg ik niet dat sex en ping pong tafels niet met elkaar te associeren zijn, maar ik betwijfel dat je staat te springen er een game van te spelen. Deze game, waarin je dus ping pongt met meisjes in bikini, was zo sneu dat het zelfs mogelijk was de ‘Breast Bounce’ met een metertje in het menu bij te stellen. Het was ook nog geheel onspeelbaar: het lukte me pas na een half uur een bal terug over het net te slaan. Uit frustratie stopte ik na genoemd half uur dan ook met testen. Mensen die deze game hebben gekocht (God moge hun bijstaan) en het oneens zijn met de leeftijdsrating: het spijt me. Ik hield het niet meer vol.
Ik noem maar een voorbeeld, maar geloof me: op een gemiddelde dag bij het Nicam (standaard 9 tot 5 kantoortijd) zie ik met een beetje mazzel 1 goede game voorbijkomen. Voor de rest games waarin: je bedreigde diersoorten op de korrel moet nemen, je favoriete films of series hopeloos verkracht worden, je een naakt Afrikaans jongetje bent, je in het Duits een ouderwetse adventure moet doorlopen (inclusief Duitse puzzels) of video-strippokergames waarin vieze (toevallig eveneens) Duitse hoertjes met hun benen gespreid gaan als jouw full house beter is dan haar two pair. Ok, die laatste game was niet zo erg, maar wél als je weet dat de developer dit spel wel geschikt vond voor 3 jaar en ouder. Duitsland is wat dat betreft het tegenovergestelde van de USA: geweld is uit den boze (groen bloed is er haast de norm) maar smerige Duitse hoertjes zijn er voor alle leeftijden. Maar ik dwaal af.
Werken voor PEGI heeft zeker goede kanten: het is leuk een game in de schappen te zien liggen met de rating die jij hebt bepaald. Ook zijn er toffe dagen waarop je de nieuwste topgames weken voor de releasedate mag spelen. Maar de volgende keer dat je in de winkel bent en ergens in een stoffig hoekje of in de budgetbak een ongelooflijke baggergame ziet liggen, weet je nu dat die game iemands werkdag flink wat zuurder heeft gemaakt.
Rating: 5 / 5 stars - 2 vote(s).
Featured Member
![]()
Nederob (active)
Welcome to gaminglife! presenting the latest gaming news. Create your own profile, join our gaming community and get access to the forum, your own blog! Registrer now!